چون سـرســپردهی وطـــن و خــاک میهنیم
کی؟ میتـوان ز دشمــن این خــاک دم زنیم
هرچند خــود زدیــم رقــم ، سـرنـوشتمـان
پــرپــر شــویــم اگـــر ؛ ز ددان دم نمیزنیم
لبخنــــد رفتــــه از لـب انــــدوهبــــارمـــان
چون طفــل داغدیده به افغـــان و شـیونیم
گلشـن بـه دسـت بـــاد ســپردیـم و حــالیــا
دنبــال گــل ، در آتش جــانســوز گلخنـــیم
در خشکسال عــاطفـــه در غـــم نشستهایم
پــژمــرده لالــههـــای "پــریشــان" ارژنیـــم
گـرچـه نفـس هنـــوز بـــوَد در گلـــویمـــان
امـــا در احتضـــار ، چـــو هنگـــام مــردنیم
چون سرپناهمان شده ویــران ؛ چو مردگان
دست از جهان کشیده و دنبـــال مــدفنــیم
کــو؟ رستمی که تیـــغ کشــد در دفـــاع مـا
زیـرا اســیر چـــاه ســتم ، همچو بیـــژنیــم
هرچنــد بـر نــــژاد ، تفــــاخـــــر نمیکنــیم
از بـــزدلــی خجـــل همــه نـــزد تهمـتــنــیم
وقـت سخــن ، گــــدازهای از کـــوه آتشــیم
وقـت عمــل رســیده ولــی کـــم ز ارزنیـــم
مــام وطـــن ز زادن مـــا در نــدامــت است
چـون آن نـــرینـــه مـــدعیـــان ســترونیــم
کــوه غــرورمــان به فنـــا رفتــه اَست و ما
در تــلّ کـــاه ، آه...! بــه دنبــــال ســوزنیــم
تا نیست عــزم راسـخ و وحــدت درین دیار
مغلـــوب خـــدعـــهها و گـــرفتـــار دشمنیم
(ساقی) چه حاصلیست ازین شکوهوارهها
وقتی که وقتِ معــرکه، خـامـوش و الکنـیم
