اولین رسم شاعری ادب است
بی ادب موجب غم و تعب است
چون نداند طریق هم سخنی
با بزرگان همیشه در غضب است
بی ادب همچو حنظل نارس
با ادب شهد فائق و رطب است
آن که رسم ادب ، نمیداند
بیگمان مشکلاتش از نسب است
گرچه خود را بزرگ میداند
از حقارت ز همگنان عقب است
فرق خوب و بدی نمیداند
مهر و قهرش ز پایه بی سبب است
(ساقیا) هر که هست اهل ادب
از فرومایه خلق، مجتنب است
