✅ به اقتباس غزلی از بزرگ بانوی شعر معاصر بانو پروین اعتصامی
دلم آهنگ پر از سوز و نوایی دارد
کز کمند غم جان شوق رهایی دارد
غم فزا هست جهان با همه پهناوری اش
خرّم آن دل که از آن، راہ به جایی دارد
ساحت عیش ، به ابعاد و مساحت نبوَد
گوشهای امن عجب لطف و صفایی دارد
تکیه بر همّت خود را ، به دو عالم ندهم
نیست محتاج، هرآنکس که عصایی دارد
در جوانی به سراپردہ ی مقصود رسد
"آنکه چون پیر خرد ، راهنمایی دارد"
میخورد چوب مکافات عمل را ، آخر
آنکه پیوسته درین دهر خطایی دارد
ای ستمکار زمان! غَرّہ بر این چرخ مشو
که تو را عاقبت این چرخ ، جزایی دارد
شاہ بسیار به خود دیدہ به ادوار، جهان
که پس از دولتِ خود ، دورِ گدایی دارد
فصل شادی گذران است درین دار فنا
کآخرالامر ، غم و حزن و عزایی دارد
قامت ، آلودہ به تقوای ریایی منِمای
زاهد آن نیست که پشمینه ردایی دارد
بیصدا گرچه زند دزد ، به اموال کسان
در دل شب چو شود صبح صدایی دارد
بگذرد خوب و بدِ ما به جهان گذران
گرچه هر غصّه و غم نیز دوایی دارد
چرخ این دهر اگر چه به مراد تو نگشت
مخور افسوس که هر بندہ ، خدایی دارد
منّت از مُنعم نوکیسه مکِش در همه عمر
ای بسا مفلس محضی ، که سخایی دارد
(ساقیا) ساغری از عشق ، مرا مهمان کن
بگذر از پند ، که هر موعظه جایی دارد
