سـتم ، زیــاد چــو شـد ، پــادشــاه میمیرد
مـــرام ، اگــر کــه نبــاشد رفــــاه ، میمیرد
چو فقر موجب حرمان و رنج جامعه است
نجــــــابــت ملـــــلِ بـــی پنــــــاه ، میمیرد
اگــرچــه مـــاهِ شـب بَــــدر ، روشـــنی دارد
بــدون پــرتــوِ خــورشـــید ، مــــاه میمیرد
ز بغضِ جهل و حقارت چنان بوَد که خبیث
چـو شـبپـَــره ز حســد در پگــــاه میمیرد
بـه زیــرِ دست مکــن ظـــلم و سرفرازی کن
امیـــــرِ مُلــکِ ســــتم ، بـی ســـپاه میمیرد
بههــوش باش که در راه، چــاه بسیار است
کـه بـیخبـــــر ، ز یکــی اشـتــــباه میمیرد
شـبِ گنــــاه ، به پـایـان رسد ز گــام سحــر
سـپـــــیده آیــــد و شــــامِ ســــیاه میمیرد
بخیــــــل ، ره نبـَــــــرَد در ســـرای آرامــِش
کـه از حســادت ، در هــــر نگـــــاه میمیرد
ز بُعـــدِ راه نگــردد ملـــول ، پیـــر طــریــق
جــــــوانِ نــابَـلــــــد از بُعــــــدِ راه میمیرد
بـه کــارگــاهِ جهــان نیسـت رونـــق مطــلق
چـو آفِتـــاب ، کـــه در شـــامگــــاه میمیرد
بشر به جبـــرِ مکافاتِ دهـــر، محکوم است
بـه محــض زنــدگــی رو بـــه راه ، میمیرد
طمـــع مـــدار ، بـه مـــال جهـــان بیبنــیاد
حــریـصِ سفلــه شبی جــانتبـــاه میمیرد
کسی کـــه تــــاب نیـــارد علــــوّ یــــاران را
ز حِقــد و پســتی خـود گــاهگـــاه میمیرد
بهشـوق نــام و نشان دم مـزن ز نـــام خــدا
بـدون صــدقِ عمـــل ، نــام و جــاه میمیرد
مـده بـه زهـــدِ ریـــا ، آبـــروی خود بـر بــاد
بــدون ریشــه اگــر شــد گیــــــاه ، میمیرد
چـو آبِ رفتــه بـه جــویـی که بـر نمیگـردد
سـرِ بـــریــده ، بخــواهــی نخـــواه میمیرد
زیــان مــزن بـه کسی تـا تـو را زیــان نرسد
"عقـــابِ جـــور" ، بــه یـک تیـــرِ آه میمیرد
بــه کشـــوری کــه عـــدالــت ، ادا نمیگردد
بــه دادگـــــاهِ ســـتـم ، دادخــــواه میمیرد
بگیـر عبـــرت ازیـن روزگـــار و تجــربــههـا
دل از تغـــــافــــلِ هـــــر انـتـــــباه میمیرد
ز جــام دلکش (ساقی) بنـوش و مستی کن
خمــــار عشــق ، شــبی بــیگنــــاه میمیرد
