«اَلسَّلامُ عَلَیکِ یٰا فاطِمَةَ المَعصومَه»
قــم ، اگر شد عـشّ آل مصطفی(ص) و امّـتش
از وجــود «حضـرت معصـومه» بـاشـد علتـش
از فـــروغ روی او، بـاشــد منــــوّر شهــــر قــــم
چشمهی خورشید چون شمعیست نزد طلعتش
دختـر موسَی بن جعفر، خـواهــر سلطان تـوس
کز شرف شد سجــدهگاه اهـل عــرفــان تربتش
معـدن عــلم و فقــاهـت هست و کنـز معــرفت
عــالمــان مـاتاند و در حیـرت ز اوج حشمتش
اسـوهی عِصـمت بُــوَد بـر دختـــران بــا وقـــار
چونکه معصومهست نـزد حق ز فرط عصمتش
هر که با صـدق و صفــا بوسد ضــریحِ اَنــورش
کِـی؟ تـوانـد چشـم پوشـد از حـــریــمِ رحمتش
آنکــه تــوفیـقی نیـابد در حـــریــم و کـــوی او
تــا همیـشه میکشــد آه از دل پـــر حســرتـش
بـارگـاهـش میزنـد طعــنه بـه فــردوس بـریـن
کـز بــزرگـی و شـرف، این رتبــه دارد ساحتش
درگـه حـاجـات خلق است و کنــد حـاجـت روا
هرچـه میخـواهی بخــواه از درگــه ذیرفعتش
خــلوتی پیــدا کن و خود را ز غــمهـا وارهــان
بنــد مشکلهای خود را ، بــاز کـن در خــلوتش
شـافــع جنّـت بـُوَد بر شیعیــان ، در روز حـشر
حقتعــالـیٰ امـر فـرمـودهست و داده رخصتش
طبــع من قاصــر بُـوَد در مـدح شهبــانوی قــم
بلکه صــدها همچو من عـاجـز بوَد در مِدحتش
آنقــدر دانـم که ســر سـاینــد شــاهــان جهــان
چون گـــدایــان از حقــارت در حــریـم دولتش
هست الحـق (سـاقی) بـــزم شهــود و معــرفت
عــارفــان را میکنــد سرمستِ جــام شـوکتش
1389
