چو دریـــایـی کـه خشکی بیــابــان را نمیفهمد
کــویــر تشـنهلـب معنـــای بـــــاران را نمیفهمد
کسیکه سفرهاش رنگین شده ازخون محرومان
گـرســنهحــالـی درمــانــدهی نــــان را نمیفهمد
نگــر بــر چهـــرهی محتــاجِ قــوتِ لایمــوتی که
ز رنــج زنــدگــانی، خـــوانِ الـــوان را نمیفهمد
دلـی که نیست پـابنـــد صــداقـت بـا ریــاکــاری
خلــوص بـاطــن و ایمــان و ایقــان را نمیفهمد
همیشـه_سرخـوش ِ آسـوده از رنــج و گرفتـاری
غـــم درمــانـدگان و چشـم گــریـان را نمیفهمد
تـن آسـانـی که لــم داده بـه زیــر سقـف آسایش
تـب و تــاب اســیر سـقـفِ ویــــران را نمیفهمد
تبهکــار ستـم پیشـه ز خلــق و خــوی حیــوانی
هـــراسِ بـیگنــــاهـــانِ پــریشــان را نمیفهمد
ز کـاخ خود بــزن بیــرون و بر بیچـارگـان بنگـر
که مسـتغنـی، غــم بیسرپنـــاهــان را نمیفهمد
اگر که قـافیــه شد شـایگــان هـرگـز مکن عیـبم
که مضمـون سخـن، اینـگونه عنوان را نمیفهمد
زمستان است و گرگ و گوسپـند و راه ناهمـوار
کسی هم حال چـوپـان در زمستان را نمیفهمد
مــزن داد از رهِ مـــردمفــریبــی ، از مسلمـــانی
که کــافـــر، درد و انـدوهِ مسلمــان را نمیفهمد
دلـی که روشـن از نــور خـــدا شد در تمـام عمر
نــدای بـاطــل و فــریــادِ شـیطــان را نمیفهمد
چو یوسـف آنکه بر عشـق حقیـقی مبتــلا گردد
دگــر عشـق زلیخـــــای هـــوسـران را نمیفهمد
بهظاهر چون ابوسفیـان مسلمـان شد بنـاچـاری
ز خبـث ذاتِ خـود اسـلام و قــرآن را نمیفهمد
مخوان بر گـوش محتـاجان احادیث کـذایی را
دلِ خـالـی زِ نــان حرف سخنـــران را نمیفهمد
بهچشم مستِ مِیخواران بیابان هم گلستانست
خمــارآلــوده عیش بــاغ و بســتان را نمیفهمد
مکـن وا سفــرهی دل را به نـــزد هر کسی زیــرا
دل بـیݟــم ، ݟــمِ در سینه پنهـــان را نمیفهمد
مخواه از اهـرمـن همدردی و همخویی و رأفت
که رنـج و محنت و خـواری انسـان را نمیفهمد
به شعرِ (ساقی) دلخون نگر با دیـدهی مجنــون
کـه لیــلی ، بیـــنوایـی در بیـــابــان را نمیفهمد
1396
